L’uxo dei cavi de corente el vien da pì de un sècoło. Nel 1879, l’inventor american T. A. Edison el ga involto el juta intorno a na asta de rame, el lo ga infilà in un tubo de fero, e dopo el lo ga inpinìo co un mis-cio de asfalto pa far un cavo. El ga instałà sto cavo a New York, come pioniere deła trasmision de enerxia soto tera. L’ano dopo, l’inventor britanico Callender el ga inventà un cavo de corente isołà de carta impregnà de asfalto-. Nel 1889, l’inventor britanico SZ Ferranti el ga messo un cavo de 10 kV in ojo-impregnà in carta-tra Londra e Deptford. Nel 1908, el Regno Unìo el ga finìo na rete cavi da 20 kV. I cavi de corente i xe deventai senpre pì doparài. Nel 1911, ła Germania ła ga instałà cavi de 60 kV de alta-, segnando el scominsio del sviłupo dei cavi de alta-tension. Nel 1913, l’inventore tedesco M. Hochstedt el ga sviłupà cavi schermài a faxe, che i ga mejorà ła distribusion del canpo ełètrico a l’interno del cavo e i ga cavà ła tension tangensiałe suła superfisie de l’ixołamento, segnando un punto inportante nel sviłupo dei cavi de corente. Nel 1952, ła Svesia ła ga instałà cavi de alta tension da 380 kV neła so sentrałe nord, segnando ła prima aplicasion de cavi de alta tension ultra-. Nei ani 80, i cavi de corente a alta tension da 1100 kV e 1200 kV i jera stà prodoti.
